اصل تمیز کردن لیزر

عمدتاً شامل جنبه های زیر است:

اثر جذب: انرژی لیزر می تواند توسط آلاینده های موجود در سطح هدف جذب شود و باعث گرم شدن نقطه جذب آلاینده شده و باعث انبساط حرارتی و ذوب شود. این انبساط حرارتی با ایجاد فشار حرارتی باعث می شود که چسبندگی آلاینده ها به بستر به طور لحظه ای کاهش یابد و باعث جدا شدن آلاینده ها از بستر می شود.

اثر پلاسما: هنگامی که چگالی توان پرتو لیزر از آستانه ماده بیشتر باشد، پلاسما تولید می شود. پلاسما یک میدان الکترومغناطیسی پرانرژی است که از یون‌های با بار مثبت و الکترون‌های آزاد تشکیل شده است که می‌تواند پیوندهای شیمیایی بین آلاینده‌ها و زیرلایه‌ها را از بین ببرد یا ساختار مولکولی را جدا کند و در نتیجه آلاینده‌های سطح جسم مورد نظر را تمیز کند.

اثر تبخیر: هنگامی که پرتو لیزر به سطح یک آلاینده تابش می کند. انرژی نور توسط آلاینده جذب می شود و آلاینده را تا دمای بالا گرم می کند و باعث می شود دمای آن از دمای تبخیر بالاتر رفته و باعث تبخیر آلاینده شود. اثر تبخیر می تواند به طور کامل آلودگی ها را بدون آسیب رساندن به بستر حذف کند. واکنش فتوشیمیایی: لیزر با مواد شیمیایی روی سطح جسم مورد نظر واکنش نشان می دهد. بدین ترتیب خواص شیمیایی تغییر می کند و به یک اثر پاک کننده می رسد.

اثر انفجار: در حین تمیز کردن لیزر، به دلیل چگالی انرژی بالای آنی. آلاینده ها به دلیل انبساط حرارتی تحت اثر انفجار قرار می گیرند. این اثر انفجاری باعث می شود که آلاینده ها به سرعت شکسته شوند و در مدت کوتاهی از سطح بیفتند.